Wkurzają mnie ludzie, dla których szklanka jest zawsze do połowy pusta, a nigdy do połowy pełna. I pewnie w ogóle bym takich ludzi nie tolerował gdyby nie fakt, że sam do tej grupy chyba należę… Tak, myślę, że staję się z czasem bardziej życiowym pesymistą, niż optymistą. Wkurza mnie ten fakt, ale to jest silniejsze ode mnie. Być może jesienna aura , przeziębienia czy inne czynniki sprawiają, że ostatnio często miewam „doły”, w które potrafię wpaść zupełnie nagle i po same uszy. Bardzo łatwo błahą niedogodność, czy chwilowe potknięcie potrafię rozdmuchać do rozmiarów przekraczających możliwości ich udźwignięcia, co powoduje, że tracę humor i przez czas trwania „focha” chodzę nadęty jak puzon. Najgorsze w tym wszystkim, że zarażam tą atmosferą osoby mi bliskie i wprowadzam niepotrzebny, chłodny nastrój we wzajemnych relacjach. Zmieniam się wówczas w taką chodzącą zrzędę czepiającą się wszystkiego i wszystkich. Oczywiście, kiedy miewam prawdziwe kłopoty, wówczas moja frustracja i mój strach się potęgują i przeważnie nie widzę już wyjścia z sytuacji i zaraz będzie koniec, a to ukłucie dziś rano pod łopatką to na pewno coś z sercem itp.itd. Gdyby nie moja cudowna żona, i dzieciaszki które zawsze potrafią mnie spoliczkować dobrym słowem i postawić do parteru, pewnie już dawno bym „ze świrował” .Zwykle, kiedy sobie uświadamiam, że zachowuję się bez sensu, że nic się takiego nie stało ( dobrze, że w ogóle potrafię to sobie uświadamiać) jest już za późno, bo zdążyłem wcześniej upuścić jadu i „ zafajdaczyć” otoczenie. Weźmy choćby zeszłe piątkowe popołudnie. Jechałem przez miasto samochodem za nauką jazdy, a że nie było możliwości wyprzedzenia kląłem i rzucałem mięsem na cały świat zdenerwowany faktem, że „muszę” się wlec pięćdziesiątką za jakimś nieudacznikiem. A przecież nigdzie się nie spieszyłem! W dodatku to była prędkość, jaka obowiązuje w terenie zabudowanym! A co by było gdybym faktycznie się spieszył? Skąd taka reakcja? Albo dzisiaj. Wstałem rano i zobaczyłem oszroniony samochód Zacząłem zrzędzić; po co mrozi i muszę drapać te cholerne szyby, przecież za godzinę , może dwie lód stopnieje i faktycznie byłem wkurzony na, no właśnie, na co? I co z tego, że zaraz stopnieje? Niech topnieje, kij mu w oko! Czemu taka błahostka sprawia, że z miną na kwintę wychodzę z domu, jakby rozbolały mnie wszystkie zęby i obrażony na wszystko i wszystkich idę do ludzi. Wprawdzie po chwili mi przechodzi, ale jednak zanim to nastąpi potrafię być opryskliwy i „mało” uprzejmy, przez co narażam się na możliwość wypadnięcia w czyichś oczach na gbura i nadętego typa. A przecież jestem uważany za „niespotykanie spokojnego człowieka „ któremu się poszczęściło w życiu. Jestem w miarę dobrze sytuowany, jeżdżę samochodem, mieszkam w dużym mieszkaniu, mam wspaniałą rodzinę, wielu przyjaciół, nie mam kredytów … Żyć nie umierać! Dlaczego zamiast cieszyć się tym, co mam, wiecznie szukam dziury w całym? Może to starość która nieuchronnie nadchodzi (mam już 37 lat !!! ) , może to zbliżająca się zima której nienawidzę. Chciałbym żyć 130 lat i mieć czas z moją żoną na wszystko , być zdrowym, szczęśliwym , mieć szczęśliwe dzieciaki i żyć bez zmartwień o niepewne jutro.
